Z bylin ozdobnych do grupy tej należą np. Eryngium maritimum, Gypsophila paniculata, Papawer orientale i inne. Wszystkie one wytwarzają bardzo duży, pojedynczy lub słabo rozgałęziony korzeń pierwotny, który określany jest w literaturze, jako korzeń palowy. Rośliny tej grupy zasadniczo nie wytwarzają korzeni przybyszowych. U starszych egzemplarzy korzenie palowe sięgają nawet do kilku metrów w głąb gleby. Dlatego też mogą one korzystać z różnych warstw gleby, ponieważ oprócz swych drobnych rozgałęzień w dolnej części systemu korzeniowego-wytwarzają corocznie na całej jego długości cienkie korzonki sezonowe, które pojawiają się na początku okresu wegetacji, a obumierają pod koniec tego okresu. W miarę rozrastania i starzenia się egzemplarzy obserwujemy obumieranie środkowych części korzenia i stopniowe rozdzielanie górnej jego części. Rozdzielanie to postępuje corocznie stopniowo ku dołowi i po wielu latach może doprowadzić do samorzutnego podziału egzemplarza pierwotnego na kilka osobników potomnych. Właściwość ta wykorzystywana jest przy wegetatywnym rozmnażaniu tych roślin.

W praktyce ogrodniczej byliny korzeniowe rozmnażamy głównie z nasion, a ich odmiany-przez podłużne dzielenie korzeni starszych egzemplarzy lub- rzadziej- przez sadzonkowanie lub szczepienia korzeniach formy typowej. Gatunki o palowym systemie korzeniowym rozwijają się tym lepiej im dłużej rosną na tym samym stanowisku. Dlatego należy unikać zbyt częstego ich przesadzania. Uszkodzone ich korzenie często słabo regenerują, a gdy rośliny są posadzone w nieodpowiednim czasie i nie pielęgnowane, mogą obumrzeć nawet zupełnie. W związku z tym, że gatunki o palowym systemie korzeniowym mogą rosnąc na tym samym stanowisku w ciągu wielu lat, gleba na której maja być wysadzone, powinna być uprzednio jak najstaranniej uprawiona i obficie znawożona.