Do grupy tej należą liczne gatunki byli ozdobnych( np. Lupinus polyhyllus, Paenia sinensis i inne). Podobnie jak gatunki grupy poprzedniej, rośliny tego typu wytwarzają silny i długo funkcjonujący korzeń pierwotny. W odróżnieniu natomiast od bylin korzeniowych gatunki korzeniowo-łodygowe mają wyraźną zdolność wytwarzania korzeni przybyszowych z wieloletnich nasad pędów okrytych ziemią.

U bylin korzeniowo- łodygowych występuje również coroczne powiększanie się organów trwałych i ich średnicy. U egzemplarzy starszych obserwujemy także odśrodkowe obumieranie organów trwałych, które z wiekiem prowadzi do samorzutnego rozdzielania się egzemplarzy pierwotnych na osobniki potomne. Jednakże oprócz obumierania odśrodkowego u osobników starszych powoli, lecz całkowicie zamierają również najstarsze, podziemne organy trwałe.

Ponieważ co roku wyrastają nowe korzenie przybyszowe, są one rozmieszczone w glebie na różnych głębokościach( starsze głębiej, młode płycej)) i dzięki temu czerpią pokarmy i wodę z różnych warstw gleby. Niektóre gatunki wytwarzają również na starszych częściach korzeni sezonowe, cienkie korzonki ssące.

Zdolność wytwarzania korzeni przybyszowych przez byliny korzeniowo-łodygowe umożliwia nam szybsze i łatwiejsze rozmnażanie tych rośli sposobami wegetatywnymi( przez podział i sadzonkowanie).

Byliny korzeniowo-łodygowe zalicz się również do roślin długowiecznych, to znaczy, że tym bujniej się rozrastają i tym piękniejszy mają wygląd, im dłużej rosną na tym samym stanowisku. Dlatego też gleba przed ich posadzeniem na miejsce stałe powinna być starannie uprawiona i obficie zasilona nawozami organicznymi.