Grupę tę reprezentują wszystkie byliny jednoliścienne i większość dwuliściennych( np. gatunki rodzajów Aster, Auberetia, Cerastium i inne).

Siewki tych roślin wytwarzają znacznie słabszy i mniej trwały korzeń pierwotny, który stosunkowo szybko zatrzymuje się we wzroście i obumiera. Funkcje korzenia pierwotnego wcześnie przejmują wyrastające z przylegających do ziemi nasad pędów liczne korzenie przybyszowe, które rozrastają się w glebie zwykle poziomo lub ukośnie. Te ostatnie często są bardzo liczne i tworzą tak zwany wiązkowy system korzeniowy, tj. wytwarzają one stosunkowo dużą ilość często silnie rozgałęzionych korzeni, przerastających bardzo gęsto glebę. Również pędy nadziemne, zwłaszcza starszych egzemplarzy, są zwykle bardzo liczne i tworzą okazałe, ozdobne kępy.

U roślin tych nie zachodzi już wieloletnie przyrastanie na grubość organów trwałych ani też odśrodkowe obumieranie części najstarszych. Charakterystyczny natomiast dla nich jest proces końcowego odnawiania i obumierania. Polega on na tym, że u egzemplarzy dojrzałych corocznie na najmłodszych nasadach pędów wyrastają pędy odnawiające przy jednoczesnym obumieraniu w tym samym tempie odcinków najstarszych znajdujących się na przeciwnym końcu. W ten sposób u bylin łodygowych po pewnej ilości lat zachodzi naturalny podział( przerwanie łączności między pędami odnawiającymi a starszą częścią rośliny po obumarciu ich pędów macierzystych). Od tej chwili potomne pędy odnawiające prowadzą całkowicie samodzielny tryb życia, chociaż rosną w jednej kępie tuz obok siebie.

Byliny ozdobne tej grupy( zwłaszcza cenne ich odmiany) rozmnaża się najczęściej wegetatywnie- przez podział i sadzonkowanie. Dzięki corocznemu wyrastaniu licznych pędów odnawiających, które łatwo wytwarzają korzenie przybyszowe, rozmnażanie wegetatywne tych roślin jest na ogół szybkie i bardzo wydajne. Gatunki i odmiany bylin łodygowych powtarzające cechy roślin matecznych przy rozmnażaniu generatywnym rozmnaża się również przez wysiew nasion. Miejsce, na którym mają rosnąć byliny łodygowe, powinno być szczególnie starannie oczyszczone z chwastów wieloletnich, ponieważ ich organy podziemne przerastają kępy bylin i często są wprost niemożliwe do wytępienia. Takimi groźnymi chwastami są np. perz, podagrycznik, rogownica polna, dzwonek jednostronny i inne.

Chcąc zapewnić dobry rozwój bylin łodygowych oraz bujne ich rozrastanie się i estetyczny wygląd, gleba przed ich posadzeniem powinna być również dobrze uprawiona i obficie zasilona nawozami organicznymi.